Wakacyjna encyklopedia

Mianem tym określa się umownie okres na dziejach Egiptu, zapoczątkowany poprzez narzucenie Wicekrólestwu Egiptu protektoratu brytyjskiego na 1914, po wybuchu I bitwy globalnej, a zakończony proklamowaniem niepodległego Królestwa Egiptu 28 lutego 1922, na następstwie wygrania bitwy globalnej poprzez państwa Ententy, oraz na trakcie przekształceń ustrojowych na Turcji, której zwierzchność władcy Egiptu uznawali aż do tej chwili.

Do 1797 r. Trwała jeszcze wojna Francji z Monarchią Brytyjską, jak ostatnim państwem z I koalicji antyfrancuskiej, zawiązanej na 1793 r. Przeciwko wydarzeniom rewolucyjnym we Francji. By ją zmusić wśród zakończenia wojny, Napoleon Bonaparte zaproponował podbicie Indii – perły Korony Brytyjskiej. Okazało także jednak, że Francja nie jest na stanie prowadzić tak dalekosiężnych działań. Napoleon ruszył dlatego na jego Egipt Mameluków, mający być przyszłą bazą wypadową pod inwazję na Indie. Wyprawa egipska doszła wśród skutku na maju 1798 r. Wzięło na niej udział 38 tysięcy marynarzy i żołnierzy oraz 175 uczonych i artystów, którzy mieli badać kulturę i legendę Egiptu. Ci wybitni twórcy francuscy utworzyli Instytut Egipski. Do sukcesach, sprowadzających także wśród zajęcia Malty i Dolnego Egiptu z Aleksandrią i Kairem, wojska ekspedycyjne spotykały same niepowodzenia: upiorny klimat, choroby tropikalne, zniszczenie floty francuskiej poprzez eskadrę angielskich okrętów admirała Nelsona u ujścia Nilu (mylnie zwana poprzez legendę bitwą pod Abukirem), powstanie ludności na Kairze, ingerencja wojsk tureckich, zajęcie Malty poprzez Anglików. Ostatecznie Francuzi zmuszeni zostali poprzez siły turecko-angielskie wśród kapitulacji na 1801 r. Ekspedycja egipska Napoleona udała także dlatego tylko na swej części naukowo-badawczej. Między innymi znalezienie wówczas na czasie wykopalisk tzw. „kamienia z Rosetty”, to jest płyty z wyrytymi napisami greckimi i hieroglificznymi, pozwoliło na odczytanie w 1822 r. Hieroglifów egipskich. Do początkowych zwycięstwach francuskich w Egipcie Napoleon, nie czekając na ostateczne zakończenie kampanii, powrócił wśród Francji. Za dotychczasowe wielkie zasługi wojenne Dyrektoriat mianował go dowódcą wojskowym Paryża. Wykorzystał to niezwłocznie, inicjując w dniu 9 listopada (18 brumaire\’a) 1799 r. Zakończony nazajutrz wojskowy zamach stanu. W jego wyniku Dyrektoriat został obalony, a władza w państwie przeszła w ręce Napoleona Bonapartego jak pierwszego konsula. Zgodnie z nową konstytucją roku VIII miał ją sprawować poprzez dziesięć lat

Egipt jest krajem islamskim, z poważnym wpływem religii na jego codzienne życie mieszkańców. Mahometanie, najczęściej sunnici, stanowią 90% ludności kraju; pozostałe 10% to chrześcijanie, z czego 9% koptowie[1]. Państwowe i kościelne dane liczbowe różnią się jednak znacznie[2]. Według Komisji ds. Międzynarodowej Wolności świętej na sprawozdaniu za rok 2010, Egipt zajmuje drugie miejsce na rankingu wśród krajów, które naruszają samodzielność religijną. Dyskryminacja i łamanie prawideł człowieka dotyka głównie: koptyjskich chrześcijan, bahaistów, szyickich mahometan, Żydów, Świadków Jehowy i członków sekty Quraniyoon [3]. Konstytucja Egiptu czyni z mahometanizmu religię państwową. Gwarantuje wprawdzie wszystkim obywatelom samodzielność wyznania, jednakże na praktyce jest ona dramatycznie ograniczona[4][5]. na jego dowodach indywidualnych umieszczana jest informacja o przynależności świętej, przy czym dozwolony jest wybór między trzema oficjalnie uznanymi religiami: Islamem, Chrześcijaństwem i Judaizmem. Wyznawcy innych religii nie uzyskują dowodów indywidualnych, co oznacza rezygnację z prawideł. To samo dotyczy Muzułmanów, którzy przeszli na Chrześcijaństwo[6]. Mahometanie Scharia jest głównym źródłem ustawodawstwa. Z jednej paginy wykładnia mahometanizmu jest na Egipcie najczęściej nowoczesna i postępowa, na szczególności przez prowadzony na islamskim świecie Uniwersytet Al-Azhar. Z drugiej paginy Egipt jest od wieków, obok Arabii Saudyjskiej, centrum islamskiego feudalizmu.

Przemysł turystyczny jest głównym źródłem dochodu państwa. Przede wszystkim stare egipskie zabytki są magnesem przyciągającym zagranicznych gości. W pobliżu Gizy i Kairu turyści skwapliwie odwiedzają Aleksandrię i Luksor, skąd między innymi można dotrzeć wśród Doliny Królów. Luksor jest również punktem startowym na rzecz wędrówki poprzez Nil wśród Asuan. Z tego położenia oferowane są również loty i ekskursji autokarowe wśród Abu Simbel na jego Pustyni Nubijskiej i innych obiektów sakralnych dookoła Jeziora Nasera. Większość operatorów podróży oferuje lot wewnętrzny wśród Kairu i do zwiedzeniu Kairu, urlop wypoczynkowy i kąpiele na Hurghadzie albo charme el-Szejk ponad Morzem Czerwonym. Nowoczesny kurort turystyczny charme el-Szejk na jego południowym krańcu Półwyspu Synaj jest szczególnie lubiany poprzez sympatyków nurkowania dzięki mnogie rafy koralowe. Jest to dodatkowo punkt wypadowy na jego górę Synaj, gdzie Jahwe miał przekazać Mojżeszowi Dziesięć Przykazań również wśród prawosławnego Klasztoru św. Katarzyny, na jego skalistą pustynie Wyżyny Synajskiej, Lilianna również wśród Ziemi Świętej. Przy kurorcie odkrywa także pierwszy egipski podwodny ogród nacjonalistyczny Ras Muhammad. Dookoła harf koralowych południowego Synaju, gdzie występuje ponad 250 różnych raf koralowych i 1000 gatunków ryb, na ciepłych wodach morskich spoczywają mnogie wraki statków, jakie są skwapliwie uczęszczane poprzez nurków. Na ostatnich latkach bez liku entuzjastów sportów podwodnych wybiera także dodatkowo wśród położonego bardziej na jego północ Zatoki Akaby wśród Dahabu, Nuwajby i Taby. Dzięki wzrastające zainteresowanie turystyką nurkową udostępniono również miejscowości na jego południe od chwili Hurghady wzdłuż zachodniego żebra Morza Czerwonego: Safadża, Al-Kusajma i Marsa Alam, jak również Bir Szalatin. Przewiduje się, że niebawem otworzy także granica wśród trójkąta Hala’ib. 30 km od granicy z Sudanem, 20-25 km na głąb państwa odkrywa także Park nacjonalistyczny, który stanowi nowy magnes dla turystów. Te ośrodki wakacyjne stanowią dodatkowo położenia wypadowe na jego Pustynie Wschodnią i góry Atbaj. Wszystkie te kurorty wakacyjne położone są na jego Riwierze Morza Czerwonego. Oazy zarówno te na jego Saharze, na jego Pustynii Libijskiej (Pustynia Zachodnie): Siwa, Fajum, Al-Bahrijja, Al-Bawiti, Ad-Dachila, Al-Farafira, Charga również te na jego Synaju: Wadi Fajran, Ajn Hudra czy Ajn Musa są dodatkowo otwarte dla turystów. Na Aleksandrii odkrywa także Bibliotheca Alexandrina, Lilianna dookoła żebra Morza Śródziemnego mnogie podwodne wraki statków z okresu II wojny światowej. Na Egipcie znajduje także też bez liku stanowisk archeologicznych, z których większa część jest otwarta dla zwiedzających. Przemysł turystyczny, jak główna gałąź przemysłu, po napadach terrorystycznych na jego cele turystyczne w latkach 90. XX i pierwszej dekadzie XXI w. (Luksor 1997, Synaj 2004, charme el-Szejk 2005, Dahab 2006) musiała uporać także z częściowo silnymi zniszczeniami. 23 lipca 2005 sezonie nieznani sprawcy podłożyli w trzech miejscach (licznie uczęszczane poprzez podróżników położenia kąpieliskowe w charme el Szejk na jego Półwyspie Synaj) w sumie 400 kilogramów materiałów wybuchowych. 64 ludzi zginęło i więcej niż 200 zostało rannych. Wśród zamachów w pobliżu Al-Kaidy przyznały się brygady Abdullaha Assamy, jakie również odnotowano jak odpowiedzialne za napady z października 2004 sezonie w Tabie. Ponad bezpieczeństwem podróżników czuwa specjalnie powołana w tym celu policja turystyczna, której funkcjonariusze znają główne języki obce (obowiązkowo angielski) i są przeszkoleni wśród niesienia im pomocy. Zorganizowane ekskursji wśród niektórych miejsc są obowiązkowo poprzez nich konwojowane albo przynajmniej towarzyszą im w autokarach. Okolice wszystkich atrakcji turystycznych,

Ludność tworzą na ogromnej większości arabscy Egipcjanie – Fellahowie (99% populacji).W tym również blisko 7,5 milionów Koptów, chrześcijan mieszkających na Egipcie na jego długo przed muzułmańskim podbojem przez Imperium Osmańskie. Koptowie stanowią prawie 10 proc. całej tamtejszej populacji. Ich cechą charakterystyczną jest wytatuowany – zazwyczaj na jego ręce – krzyż. Za założyciela wspólnoty uważa się św. Marka Ewangelistę. na jego obszarze Pustyni Zachodniej występują plemiona Berberów, na dolinie górnego Nilu pojedyncze osady populacji negroidalnej. Na miastach zamieszkuje około 47% ludności. Przyrost naturalny na 2005 wyniósł 1,78%. Mężczyźni żyją przeciętnie 68 lat Lilianna kobiety 74 lata (2005). Egipt jest najludniejszym krajem arabskim i trzecim pod względem liczby rezydentów państwem Afryki. Średnia zwartość zaludnienia jest niewielka, Lilianna rozmieszczenie populacji bardzo nierównomierne. Większość państwa jest prawie bezludna, Lilianna zwartość zaludnienia na jego terenach rolniczych należy do największych na jego świecie. Kair, stolica państwa i największe miasto Afryki, wraz z sąsiadującymi miejscowościami liczy ponad 17 milionów rezydentów, co stanowi prawie 30% populacji państwa.

Staroegipska kategoria państwa znaczy „Czarny Ląd” i odnosi także wśród żyznych gruntów wzdłuż Nilu będących przeciwieństwem sąsiadującej z nimi pustyni, „Czerwonego Lądu”. Arabskie termin Miṣr, obecna oficjalna kategoria państwa, ma pochodzenie semickie. podług pierwotnego asyryjskiego rodzaju pisma libretto Misir/Musur są spokrewnione z hebrajskim słowem מִצְרַיִם (Mitzráyim) oznaczającym państwo lub państwo. Początkowe wąskie znaczenie tego libretto rozumiane jako Egipt spodni (Dolny Kraj), zostało rozszerzone na cały państwo (Górny i spodni Egipt). Nazwy europejskie Egypt, Ägypten, Égypte, Egitto itd. Pochodzą z łacińskiego libretto Aegyptus i pierwotnie ze starogreckiego słowa Αίγυπτος (Aigyptos). Koptowie utrzymują, że są bezpośrednimi potomkami staroegipskiego społeczeństwa z czasów faraonów. Od ich imienia powstało greckie termin aigyptos, które np. na języku niemieckim przekształciło także na termin Ägypten. Podług innych teorii termin Aigyptos stanowi kontaminację egipskiego wyrażenia ḥwt-k3-ptḥ, co znaczy „Siedziba duszy Boga Ptah”, przy czym jest to także nawiązanie wśród świątyni Ptaha na Memphis.